de Dohle Abraxa

 

Oaben's, wenn de Dohle Abraxa mett de annern ut eere Dohlen Clique up denn Schloapboam, bi de groate Kerke satt, wö se vann de ander'n faken veäppelt weil se nick's te vetellen wüss.
Sicher weet ij wall dat de Dohlen ut de heele Gemeende, sick oaben's in eere Schloapböame bi de Kercke daale löten üm sick dat naiste, wat se soa an'n Dag beläwet had'n, to vetellen. Manchmoal krägen se sick dorbi ock in de Hoare und flögen dann noa de Kestanienböame bie'n groaten Kerkhoff. Door göng dann dat Schoandoahl van vörne loss un se flögen weer trüge noa de Böame bi de Kerke. Soa harre at se ock wall öwerlegte, de Dohle Abraxa aber konn eere Brör's un Süsters noit watt nai's vetellen. Eenes Dages, an nenn warmen Sommerdag, satt se up ne moije gröne Weide, woor ne heele riege Peere löpen. Ohne vull Pleseer prökelde se, up de Sööke noa watt lekkeres to fretten, in nenn groaten Büld Peereappel herrüm.  Up'n moal stönn door sonn hennig Jüngesken vör eer, un schmät er n Stück  Broat vör de Föte. Dat schmök, noach better at den fettsten Pielewoarm.. Dat Jüngesken schmät er noach n Stücksken henn un se schlök et gierig runder. De Dohle Abraxa dachte soa bi sick dat, dat wall enne vann de guden Löde wer'n moss, de annern schmäten eer immer bloas met Steene off Sandkluten noah. Un se öwerlegte nich lange ,flög bi dat Jüngesken up'n Arm un göng mett emm tehoape noa Huus. In Huuse, et wass sonnen hennigen Burenhoff, kamm usse Dohle in ne Kaue doar wassen vörher dat Jüngesken siene Duben in west. Nu wass Abraxa alle Sorgen üm dat dagesche fretten quit. Öwer Dag droff se immer ümto fleegen, bloas Oabens moss se weer in eere Kaue. Män se flög nich mehr int Dörp noa eere Brörs un Süsters, door wö se ja doach weer ploaget. Eenes Dages, de Dohle Abraxa satt, moij in de warme Sunne, up nenn Toog van denn oalen Prumenboam de all lange up'n Hoff stönn. De Groatvader vann dat Jüngesken, de noa de Schüre woll  üm Foar för de Keuhe un Pere up de Delle te halen, moss ja nu door unner lang's. He ha moij witt geschürte Holschen an un Abraxa fünn dat geklapper van de Holschen heel interessant. Se flög up de Grund un vesochte in de Holschen te picken, män dorbie pickte se usse Groatvader, dör de Söcke, in de Hacken. Dat fünn Groatvader nunn heelmoals nich moij, he halde nenn Ömmer full koald Water un kippte de usse Abraxa öawer'n Kopp- Dat wass te vull för de Dohle Abraxa, se schüdelde sick, soa dat dat Water ut eere Feeren flög, krakte noach n paarmoal er Kra, Kra un flöge weer trüge no eere Brörs un Süsters up de Böäme bi de Kerke. Oabends aber, ass de Dohlen sick up ehren Schloapboam weer wat te vetell'n haden, konn ock se watt vetell'n van de Tied woar se bi de Löde west wass. Se vetelde van de Löde de se alle kennleert ha, dat ett gude un nich soa gude Löde gaff un wecke de kleine Dohlen koahlt Water öwern Kopp gööten. So moije Geschichten woll'n ehre Brörs und Süsters gern hör'n van do an ha de Dohle Abraxa immer watt naijs to vetelln, de annern Dohlen löt 'n se tefräre un noit heff se weer eene veäppelt (ploaget).