De aule Borgermester, Geert Rechtemann, was storwen. Lange, lange Joahre harr he dat Amt hat en soa gut, as he kunn, ieder Recht doan en dat Beste för ‚t Dorp willt. Dat nich alle met em tefree wassen, dat wüßt he wall, men dor kunn he nix an don. Wecke säen, he was nich klook genog, andre meenden, dat he sick van de Amtslö in de Stadt te völl gefallen löt, en wecke säen, nen guden Borgermester de muß manges is enen utgewen. Geert Rechtemann kümmerde sick nich dorüm, wat de Lö ower em töatden, günk liek dör, en wat he dö, kunn he vör sien Gewetten verantwoorden. Nu was he doad. En völle, de fröger ower em soa völle te seggen hat harren, meenden nu, dat he doch de slechste nich west was. Soa geht ‚t ja altied, wenn de Lö doad sind. Men nu mußt ‚t Dorp nen nyen Borgermester hebben. Twee wassen d’r in de Gemeente, de ‚t geern wesen wullen: Jan Wullenbieter en Hinnerk Wostefatt.
Wullenbieter siene Frau harr, as men so segg, de Buxen an, verkehrde geern met grote Lö en harr altied dat grote Woort. „Frau Borgermester“ nöömd te wodden! Was ok nich te verachten, besünders wenn dat ehre Noabers, de mißgünstige Klummermieke en de gröatse Haultmine, hörden. Also kott geseggt: de Wullenbietersche strewde met alle Kracht dorhen, dat ehr Mann Borgermester wörre. Jan Wullenbieter sölws was d’r wall ok ower ut, dat Pössien te kriegen. In een Deel was he d’r wall nich soa vör, üm dat sien Frau all seggt harr, dat se as Frau Borgermester ok ’n ny Kleed en nen nyen Hoot hebben muß. Men siene Frau wüßt ‚t em doch soa moj vörteproaten, dat he endliks sölws insög: gineen paßde soa gut to ’n Borgermester, as he.
Wat nu Hinnerk Wostefatt was, soa mußt ‚m seggen, dat he van Person besünders gut as Borgermester paßde. He was de längste en de dickste in ‚t hele Dorp; en dat nich alleen, he harr ok nen richtigen Borgermesterbuuk en stellde also wat vör. „Wenn wy Wostefatt as Borgermester krieget“, sä de Snieder, „dann köwwe up ‚t Amt in de Stadt wat dörsetten, want för siene Person hebbt se Respekt.“ Men dat was ‚t nich allennig. Hinnerk Wostefatt was ok anders nich dumm en wüß, wenn ‚t drup ankwamp, wall sien Woort te maken. Ider von de bäiden Kandidaten harr siene Fräunde. Men de Wullenbieters harren ne grote Familie, de doch alle för ehren Jan wassen. En up disse Wiese sög ‚t all ut, as wenn Wullenbieter doch wall de meesten Stimmen kreeg.
Up ’n Markdag satten oawens ’n heel Pössien Buren en Hürlö in de Weertschupp, üm (soa was ‚t in ‚t Dorp bekennt makt wodden) sick is ower de Borgermesterwahl uttesprecken. Wostefatt en Wullenbieter wassen d’r ok en doen erst soa, as wenn ehr dat hele Karwäi nix angünk. Buten regende et, wat ‚t men kunn, en dat paßde de Lö gar nich, üm dat ‚t all ’n paar Wecke lang altied gotten harre. „Hört is, wat ‚t wer regent“, sä de Schuster, „wenn dat noch ’n paar Dage soa verdann geht, dann goaht alle Früchten kapott!“ „En dann kann d’r ok noch gineene wat an don“, meende de Snieder. „Is de Utfindung ok noch soa grot, dat Weer könnt de Menschen nich ännern, dat mot nommen wodden, as ‚t kump.“ „Soa was dat fröger“, sä Hinnerk Wostefatt, „men kottens hebb ‚ck lesen, dat d’r doch wall ’n bettien an te don was. Et muß men up de rechte Oart anfangen wodden.“ Alle lusterden up, en Wullenbieter begünnt all met de Ohren te wackeln en de Oagen te verdräien. „Dat glöwste doch wall sölws nich!“ röp he dann. „Söcke Hexengeschichten vertell an diene Frau! Hier paßt se nich hen!“
„Hier paßt se wall hen“, röp Wostefatt en häug up de Toafel, „hier sind verständige Lö, de för de Wissenschaft wall Intresse hebbt!“ „Dat hesse gut seggt, Hinnerk“, sä de Snieder, „wy sind nich alle soa dumm, as du utsöß, Wullenbieter!“
Dor stünd de lange Hinnerk Wostefatt up en tickde an ‚t Glas, üm dat se effen stille wesen sullen. En dann holt he siene Wahlrede, de men heel kott was. He sä: „Ick will nich völle Wöre maken, Lö; dat heff ja gar ginnen Wert. ‚Kott en krachtig‘, dat is mien Oart. Also hört is: Soa effen hebb ie van ‚t Weer sprocken, dat upstund ja soa schlecht is. Nu will ‚ck U is wat seggen, Lö: Wenn ie my as Borgermester wählt, dann söije dat Weer hebben, net as ie willt!“ „Bravo! Bravo!“ röpen de Buren, „Sonnen Borgermester köwwe bruuken!“ röpen de Hürlö, „O, ie Schoapsköppe!“ röpen de Wullenbieters. Men disse kwammen gar nich mehr te Woorde. Alle wassen för Wostefatt, en as en paar Dage later de Borgermesterwahl was, dor harr he hoast alle Stimmen kregen. De Wullenbietersche ärgerde sick am meesten, noch mehr, as ehr Mann. Men dor was nu nix an te don: Wostefatt harr ‚t Spill wunnen en was Borgermester. He paßde ok as Dorpsbaas heel gut up, dö wat he kunn för ‚t Dorp, soa dat men em nix Slechts noaseggen kunn.
Dat günk so lange gut, bis d’r is in ‚t Sommer ne heel grote Dröägte kwamp. De Früchte welkden up ‚t Land, en ieder keek noa de Lucht, of d’r sick nich ’n Grummelschuur tehoapetrecken sull. Natürlik gaff ‚t by de grote Hette ok groten Dost. En as dann de meesten Mannlö is oawens in ‚t Weertshus satten en de Sweet ehr van de Plette löp, proatde ok dor wer alles ower de Dröägte. „Wenn dat noch lange soa verdann geht“, sä de Snieder, „geht alles up ‚t Land kapott!“ „Joa“, sä Wullenbieter, „’t is slimm… Men“ (en dorby keek he den Borgermester soa gnieseachtig van de Siet an) „heff uns Hinnerk Wostefatt nich beloawet, dat he ‚t Weer maken wull, net as wy ‚t hebben willt?“ „Dat heff he, joa, dat heff he!“ röpen de meesten en drüngen foort up den Borgermester loß. „Nu wiese is, watse kanns!“ schräwden de Wullenbieters alle.
Dat was nu ’n slimm Spill för Hinnerk Wostefatt, men he löt sick nich verblüffen. He stoppde sick ’n frisch Prüümpien achter de Kusen, sprünk up, soa as sick dat för ’nen Borgermester gehört, en röp: „Wat för Weer wille gie hebben, Lö?“ „Regen, Regen natürlik!“ gröhlden de Buren, „dor bruukste doch gar nich erst te froagen!“ „Dor mott ick wall noa froagen“, griende de Borgermester, „wille gie alle foort Regen?“ „Nee, nee!“ sä dor de Schuster, „ick nich, ick will erst mien Höi in Hus hebben.“ „Ick hebbt ok noch buten“, sä Plantengeert. „Ick ok, ick ok“, röpen Hülsemans en Hogemann, „wy müggen de hele Wecke noch gin Regen!“ En nu schräwde alles dörmekar — de ene wull dit en de andre dat. Et gaff ’n Gekakel, as wenn ne Koppel Gänse Vergaderung hadden.
Dor reckde sick de Borgermester met siene hele Längte in de Höchte en röp: „Nu weest is effen stille en hört to: De ene will ‚t soa en de andre soa, en Eenighäit mot d’r wesen, wenn ick dat Weer beschaffen sall!… Unse lewe Heergott hefft ‚t bis nu to altied noch wall gut doan — ick glöwe, wy sullen ‚t em men ok verdann owerloaten!“ „Bravo!“ säen de Höijers. „Nen kloken Borgermester hewwe doch!“ säen de andern. „Schoapsköppe bint ie alle, grote Schoapsköppe!“ röpen de Wullenbieters. Hinnerk Wostefatt dö net, as wenn he nix hörde. He gluupde wall ’n bettien vernienig noa de Wullenbieterkante hen, men dann günk he wer sitzen, tröck sienen geblöömten Tückdook ut de Jasse en wisgede sick den Sweet van de Plette. „Borgermester wesen is doch noch nich soa lichte“, meende de Snieder, „dor mot men wall wat achter de Plette hebben!“
Wostefatt lachde:
„Weest se, wat men hebben mot?
Wo ‚t ok kump, by ieder Weer
Een Fell soa dick as Sollenleer!“
